Jak usunąć z mieszkania agresywnego męża / partnera / innych domowników?

W przypadku przemocy domowej problemem staje się zajmowanie wspólnego mieszkania ze sprawcą przemocy. Zazwyczaj kobieta nie decyduje się na odejście od agresywnego męża/partnera, jeżeli nie ma innego mieszkania, w szczególności, gdy małżonkowie/partnerzy posiadają dzieci. Z tego względu kobieta tkwi w toksycznej relacji. Nie inaczej jest w przypadku przemocy stosowanej np. przez rodziców, dorosłe dzieci czy partnera, dlatego dramat związany ze stosowaniem przemocy w niektórych przypadkach trwa wiele lat i ukryty jest w czterech ścianach domu.

Istnieją możliwości prawne, aby osobę stosującą przemoc z mieszkania skutecznie usunąć.

Obowiązek opuszczenia mieszkania może być orzeczony w postępowaniu cywilnym, na gruncie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Jeżeli członek rodziny wspólnie zajmujący mieszkanie, swoim zachowaniem polegającym na stosowaniu przemocy w rodzinie czyni szczególnie uciążliwym wspólne zamieszkiwanie, osoba dotknięta przemocą może żądać, aby sąd zobowiązał go do opuszczenia mieszkania.
Uzyskanie orzeczenia o eksmisji w pierwszej kolejności wymaga złożenia do sądu cywilnego wniosku w którym wnioskodawca wykaże, iż orzeczenie eksmisji jest uzasadnione.
We wniosku należy powołać dowody wskazujące, iż do przemocy faktycznie dochodzi, można zatem: powołać świadków, jak również przedstawić dowody z akt policji, która wzywana była na interwencję, bądź wyniki obdukcji lekarskich. Postanowienie w przedmiocie obowiązku opuszczenia mieszkania zostaje wydane po przeprowadzeniu przez sąd rozprawy, która powinna odbyć się w terminie jednego miesiąca od dnia wpływu wniosku. Postanowienie staje się wykonalne z chwilą jego ogłoszenia, zaś jego egzekucją zajmuje się komornik.
Należy pamiętać, że w przypadku eksmisji na gruncie przepisów cywilnych, egzekucja postanowienia sądu może zostać nieco odsunięta w czasie, jeśli sprawca przemocy nie ma prawa do innego lokalu mieszkalnego. Może stanowić to problem z szybkim wykonaniem postanowienia sądu.

Usunięcie z mieszkania osoby stosującej przemoc możliwe jest ponadto w postępowaniu karnym. Procedurę eksmisji w tym trybie rozpocząć należy od zawiadomienia policji bądź prokuratury o popełnieniu przestępstwa znęcania się. Następnie należy poczekać, aż osobie oskarżonej organy ścigania postawią zarzut stosowania przemocy domowej, by następnie móc zażądać zastosowania wobec sprawcy środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania lub nakazu opuszczenia wspólnie zajmowanego lokalu mieszkalnego.
Nakaz okresowego opuszczenia mieszkania może następnie zostać orzeczony wobec sprawcy w wyroku karnym, jeżeli sąd uzna, iż dana osoba jest winna popełnienia przestępstwa znęcania się nad rodziną, warto więc być czynnym uczestnikiem takiego procesu i przystąpić do sprawy jako oskarżyciel posiłkowy. Pamiętać należy, iż obowiązek opuszczenia mieszkania jest orzekany wobec sprawcy na określony czas – zgodnie bowiem z treścią Kodeksu karnego, środek ten orzeka się w latach, od roku do lat 10 lat.
Istotne jednak jest, że w przypadku nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym orzeczonego w wyroku karnym, wykonanie tego obowiązku nie jest zależne od tego czy sprawca przemocy ma inne lokum, opuszczenie mieszkania ma nastąpić pomimo braku innego mieszkania.

Orzeczenie eksmisji wobec sprawcy przemocy możliwe jest również w wyroku rozwodowym. Zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, jeżeli małżonkowie zajmują wspólne mieszkanie, sąd w wyroku rozwodowym orzeka także o sposobie korzystania z tego mieszkania przez czas wspólnego w nim zamieszkiwania rozwiedzionych małżonków. W wypadkach wyjątkowych, gdy jeden z małżonków swym rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie, sąd może nakazać jego eksmisję na żądanie drugiego małżonka. Pamiętać jednakże należy, iż w takim przypadku również niezbędne jest wykazanie, że współmałżonek dopuszcza się przemocy, co uzasadniać będzie orzeczenie względem niego eksmisji.

woman-228177_640

Sprawy dotyczące przemocy są trudnymi sprawami, zwłaszcza w kontekście opieszałości organów i przedłużających się postępowań. Warto w tym czasie skorzystać z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, który na bieżąco doradzi, co należy robić i w jaki sposób chronić się podczas wzmożonej agresji członka rodziny, którego procedura eksmisyjna dotyczy.

Warto również skorzystać z pomocy psychologicznej.

Najważniejszym jest jednak przestać się bać i zadbać o dobro własne oraz dzieci.

Czytaj więcej

Marzec – miesiąc bezpłatnych porad dla Kobiet

Miesiąc marzec – miesiącem Kobiet!
Od dnia 8 do 31 marca każda Pani może umówić się na nieodpłatną poradę prawną.

Zadzwoń i umów się na Darmową Poradę: 608 436 324 lub 792 782 082

  • Porady prawne będą udzielane z zakresu prawa rodzinnego – tematyki około rozwodowej, w szczególności:
  • Rozwód
  • Separacja
  • Podział majątku po rozwodzie
  • Alimenty
  • Władza rodzicielska nad dzieckiem
  • Kontakty z dzieckiem
  • Przemoc w rodzinie

Divorce: hands of wife and husband signing divorce documents, woman returning wedding ring

Porady będą udzielane w siedzibie Kancelarii w Opolu – ul. Ozimska 48/15.
Uprzejmie prosimy o wcześniejsze umawianie się telefoniczne.

Kontakt pod numerami telefonów: 608 436 324 lub 792 782 082
bądź przez e-mail: kancelaria@kasztajanikowska.pl

Porad będą udzielały kobiety – radczynie prawne – zajmujące się sprawami rodzinnymi na różnych płaszczyznach.

Zapraszamy wszystkie zainteresowane Panie, które chcą uporządkować swoje życie rodzinne.

rozwód2

Czytaj więcej

Aspekty prawne eksmisji sprawcy przemocy w rodzinie

Jeżeli osoba bliska dopuszcza się przemocy albo w inny sposób znęca się nad rodziną, można wystąpić o orzeczenie eksmisji takiej osoby z zajmowanego wspólnie lokalu. Podstawę stanowią ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie oraz odpowiednie przepisy Kodeksu postępowania karnego.
Sprawcę przemocy można eksmitować na podstawie przepisów karnych, jak i cywilnych. Obie procedury dają stosowne możliwości.

Eksmisja w postępowaniu karnym.

Zgodnie z art. 41a k.k. w przypadku skazania sprawcy za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego lub inne przestępstwo przeciwko wolności oraz w razie skazania za umyślne przestępstwo z użyciem przemocy, w tym przemocy przeciwko osobie najbliższej sąd może orzec obowiązek opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym i zakaz zbliżania się do określonych osób.
W toku postępowania (jeszcze przed skazaniem sprawcy prawomocnym wyrokiem) można złożyć wniosek o tymczasowe aresztowanie bądź dozór Policji. Zgodnie z art. 275 § 3 k.p.k. Jeżeli zachodzą przesłanki zastosowania tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego o przestępstwo popełnione z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej na szkodę osoby najbliższej albo innej osoby zamieszkującej wspólnie ze sprawcą, zamiast tymczasowego aresztowania można zastosować dozór, pod warunkiem że oskarżony w wyznaczonym terminie opuści lokal zajmowany wspólnie z pokrzywdzonym oraz określi miejsce swojego pobytu.

Eksmisja w postępowaniu cywilnym.

Eksmisja na podstawie przepisów prawa cywilnego może być przeprowadzona w ramach postępowania w trybie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie.
Zgodnie z art. 11a ust. 1 ustawy, jeżeli członek rodziny wspólnie zajmujący mieszkanie swoim zachowaniem polegającym na stosowaniu przemocy w rodzinie czyni szczególnie uciążliwym wspólne zamieszkiwanie, osoba dotknięta przemocą może żądać, aby sąd zobowiązał go do opuszczenia mieszkania.
Obowiązek opuszczenia mieszkania może zostać orzeczony w stosunku do członka rodziny, czyli może dotyczyć różnych osób a zatem nie tylko małżonka, ale również partnera, dorosłego dziecka, rodzica itp. – jeżeli stosuje w stosunku do pozostałych domowników przemoc i czyni wspólne zamieszkiwanie szczególnie uciążliwym.
Ponadto w postępowaniu cywilnym istnieje również możliwość orzeczenia eksmisji współmałżonka w wyroku rozwodowym a także po uprawomocnieniu się wyroku rozwodowego, gdy małżonkowie nadal zamieszkują wspólnie, a dalsze zamieszkiwanie jest niemożliwe. Problem opisany został we wcześniejszych artykułach.

fear-1131143_1280

Czytaj więcej

Przestępstwa związane ze zjawiskiem przemocy w rodzinie – znęcanie się (art. 207 k.k.)

Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5 ( art. 207 § 1 k.k.). Jeżeli czyn określony powyżej połączony jest ze stosowaniem szczególnego okrucieństwa, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. Natomiast, jeżeli następstwem czynu określonego w poprzednich paragrafach jest targnięcie się pokrzywdzonego na własne życie, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

Przestępstwo znęcania się nad rodziną ścigane jest z urzędu, tzn. bez konieczności składania jakichkolwiek wniosków przez osoby pokrzywdzone, jednakże ze względu na jego szczególny charakter często przestępstwo to zostaje ujawnione dopiero po zasygnalizowaniu tego faktu przez ofiarę przemocy domowej. Zjawisko przemocy w rodzinie może również przyjmować m.in. postać:
– naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia (art. 157 k.k.),
– groźby bezprawnej (art. 190 k.k.),
– naruszenia nietykalności cielesnej (art. 217 k.k.),
– zgwałcenia (art. 197 k.k.),
– niszczeniu lub uszkodzeniu mienia (art. 288),
– a także inne zachowania, które są określone w Kodeksie karnym – w zależności od konkretnej sytuacji.

Przedmiotem ochrony z art. 207 k.k. jest rodzina oraz jej prawidłowe funkcjonowanie. Prawo chroni zdrowie oraz bezpieczeństwo osobiste osób, do których zaliczamy nie tylko osoby najbliższe, ale także osoby nienależące do rodziny sprawcy, a pozostające wobec sprawcy w stałym lub przemijającym stosunku zależności, małoletni oraz osoby nieporadne ze względu na swój stan psychiczny lub fizyczny.

Katalog zachowań wypełniających pojęcie znęcania się jest otwarty i nie jest możliwe stworzenie ich zamkniętej listy, gdyż zachowania sprawców mogą przybrać każdorazowo inną postać. Koniecznym elementem do ustalenia istnienia przestępstwa znęcania się jest istnienie przewagi sprawcy nad ofiarą.Nie mówimy tutaj wyłącznie o przewadze fizycznej, ale również przewadze psychicznej, ekonomicznej, społecznej itp.

Istnieją sytuacje, w których pokrzywdzony odpiera ataki na swoją osobę. Wtedy również mamy do czynienia z przestępstwem z art. 207 k.k. Stosowane przez ofiarę przemocy środki obronne należy uznać za usprawiedliwione, ponieważ są podejmowane w obronie przed bezpośrednim, bezprawnym zamachem na jej dobro.

Pojęcie znęcania się oznacza zazwyczaj zachowanie złożone z różnych czynności naruszających różne dobra, takie jak zdrowie, wolność osobistą, cześć, czy też mienie.

Osoby, które zaznały przemocy domowej mogą uzyskać odpowiednią kwotę rekompensaty już w postępowaniu karnym. Częstokroć, w wyroku karnym zawarta jest kwota zadośćuczynienia, ale w niskiej i nieodpowiadającej rozmiarom krzywdy wysokości. Nie zamyka to drogi do dochodzenia swoich praw przed sądem cywilnym. Wystąpienie ofiary na drogę postępowania cywilnego umożliwia uzyskanie sporego zadośćuczynienia za psychiczne i fizyczne skutki znęcania się.

Czytaj więcej